Het album opent sterk met ‘Black Dog Day’, dat door de onheilspellende synthesizerklanken doet denken aan de Berlijn periode van Bowie. Daarna volgt een Arno die volkomen verslagen klinkt in ‘Quelqu’un A Touché Ma Femme’. Wat zoveel betekent als: iemand heeft met zijn tengels aan mijn vrouw gezeten. Mijn Frans is niet echt top, maar de wijze waarop hij het zingt lijkt perfect op het verhaal van de song aan te sluiten. En in een van de prijsnummers, ‘God Save The Kiss’, klinkt hij dan ineens weer griezelig rauw als Tom Waits. Wat een verschil met de pianoversie van Bob Marley’s ‘Get Up, Stand Up’, dat even later voorbijkomt. Zo toont dit album veel verschillende gezichten van Arno. Eigenlijk net zoals de Belgische hoofdstad vele gezichten kent. Het zorgt ervoor dat je je als luisteraar geen moment hoeft te vervelen.
Het onbetwiste hoogtepunt van het album is toch wel het titelnummer ‘Brussels’. Vol liefde voor de stad werkt hij zich door het aanstekelijke nummer heen. “Dancing In The Streets Of Belgium, Brussels, Where They Eat Sprouts And Raw Mussels”, klinkt het vol levenslust en oprechte liefde.
Arno lijkt met zijn debuut op het Naive label aan een heuse tweede jeugd begonnen te zijn. België, Nederland en Frankrijk kunnen zich op gaan maken voor een uitgebreide tour waar veel van dit moois live ongetwijfeld nóg beter tot zijn recht zal komen.
Daybroke - What Nature StartedOprichter van de Nederlandse band Daybroke , Tom Sikkers, was in het...
Kontrust - Time to Tango Er zijn van die bands die al jaren aan de weg timmeren en buiten hun eigen...