In eerste instantie zou je zeggen dat het aan de ambities niet heeft gelegen - ene Steve Albini trad op als producer. Uiteindelijk blijkt dit echter eerder een last dan een lust voor Kapitan Korsakov. Enkele uitzonderingen daargelaten, is het doffe geluid van begin tot eind hoofdverantwoordelijk voor de ontbrekende angel. Het is zonder meer mogelijk dat dit een gezamenlijke keuze is geweest; dit is geen typische Albini-sound. Vast staat dat het een foute was. Nummers als ‘Spitting Over The Edge Together’ en ‘Caramelle’ mogen in principe aardige noiserocknummers zijn, maar alle ontwikkelingen worden nodeloos ontkracht door het matte geluid.
Bij het lange, dreigende ‘Rabid Ghawazi Shuffle’ passen de productionele keuzes beter. Het nummer moet het minder van korte aanzetjes hebben, komt daarentegen gestaag tot volle wasdom. De keuze om ‘Hearts Too Hard’ als volgende nummer in de tracklist te zetten, is dan weer moeilijk te begrijpen. Het is een mooie, ietwat zoetsappige - “Did we hold our hearts too hard?” - ballade, waar gaandeweg een dosis ruis aan toegevoegd is. Op zichzelf staand is het een mooi nummer, maar zo tussen ‘Rabid Ghawazi Shuffle’, ‘Strobo Stripper’ en vooral het stekelige ‘Pussy Scars’ levert het aan kracht in. Wanneer je Physical Violence Is The Least Of My Priorities afzet tegen Devos’ werk met Raketkanon, kan hij het beter bij die laatste band houden.
Rik van den Bosch - Love On The RocksWaar zijn leeftijdsgenootjes droomden van een toekomst als dokter,...
Chris Robinson Brotherhood - If You Lived Here, You Would Be Home By Now Dat de Gallagher broertjes een op zijn minst turbulente relatie hebben moge...